زبان آتش

(فریدون مشیری)

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست…

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار…

آتش ای نور مقدس
تو از ارکان جهانی
با تو هستم با تو آتش
تو که نور جاودانی
تو مقدس و عزیزی
رحمت بارون رو داری
تویی از نژاد خورشید
نوک آسمون رو داری
آتش ای نور مقدس
آتش ای نور مقدس

خشم خشم تو اصیل
مثل خشم موج دریا
رقص تو ظریف و زیبا
به ظرافت یه رویا
تو با آب تو رفیق راهی
مثل خاک تو بی ریایی
مثل آب پاک و منزه
تو از اعجاز خدایی
آتش ای نور مقدس
آتش ای نور مقدس

تو بدیها را بسوزان
با تو هستم با تو آتش
مظهر غرور و قدرت
ای وجود پاک و بی غش
ای وجود پاک و بی غش

آتش ای نور مقدس
تو از ارکان جهانی
با تو هستم با تو آتش
تو که نور جاودانی
آتش ای نور مقدس
آتش ای نور مقدس

منبع اول:

منبع دوم: