نوایی نوایی نوایی نوایی
جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی

غمت در نهان خانه ی دل نشیند
بنازی که لیلی به محمل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
ز بامی که برخاست و مشکل نشیند

نوایی نوایی نوایی نوایی
جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی

بنازم به بزم محبت که آنجا
گدایی به شاهی مقابل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریم

که از گریه ام ناقه در گِل نشیند

نوایی نوایی نوایی نوایی
جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو
ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو
دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشه تاج سلطنت می‌شکند گدای تو
خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو
شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

گفتمش:‌ آهای، ماه‌پیشانو !
گفت: جونِ جونم ؟

جونِ جونم آخ جونِ جونم.

گفتمش:بگو غنچه‌ گل کو؟
گفتِش: لبونُم.

جون جونم آخ جون جونم.

گفتمش: چرا ماه‌پیشانو نا مهربونی؟
گفت: می خوام بسوزونمت تا قدرُم بدونی…

گفتمش:فدای غمزه‌تِه گردُم
دلخوشم که تِه‌رو نومزد کردْم

پیشِ‌ پات می‌شینم دوزانو، آخ
ماه‌پیشانو جان، ماه‌پیشانو

نام جاوید ای وطن
صبح امید ای وطن
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
وطن ای هستی من
شور و سرمستی من
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
بشنو سوز سخنم
که همآواز تو منم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
بشنو سوز سخنم
که نوا گر این چمنم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه زنان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان